Strange Girl

Tis 1 uur 's nachts. Nog altijd niks gehoord van mijn vriend. Is hij er al? Is er iets gebeurd? Of slaapt hij gewoon weer zonder effe aan mij te denken. Doet hij wel vaker gewoon in slaap vallen terwijl ik op nieuws zit te wachten.
Tis 1 uur... Pak chocolade, halve doos zakdoeken en 2 telefoontjes naar twee vrienden later... Maar nog niks van hem... Geen slaapwel, geen goed aangekomen, geen ik denk aan je... Waarom vroeg hij mij niet mee? Ben je in een relatie niet elkaars grootste steun? Of bestaat de ander opeens niet meer als er iets gebeurt?
Mijn ouders vinden dat ik er te zwaar aan til. Hij heeft andere dingen aan zijn hoofd... Ik heb alleen hem aan mijn hoofd, kwil zijn verdriet verzachten, hem vasthouden, er zijn voor hem... Maar hij wil mij er blijkbaar totaal niet bij betrekken...
Nu hij zit in Spanje, das alles dat ik weet. Waar? Met wie? Waar ligt hij? Wat doet hij? Wat gaat hij doen? Denkt hij aan mij? Ik blijf nog paar uur wachten bij de telefoon op een teken van leven. Kvind mezelf wanhopig...
Nu er is één groot voordeel aan alles, kheb al uren voor school gewerkt. Moet mijn zinnen verzetten. Kheb tijd. Tv zijn allemaal koppels, buiten allemaal koppels. Enkel mijn schoolwerk doet mij niet aan hem denken... Call me...

Mijn eerste berichtje op mijn blog.Denk al weken om ook een blog op te starten om alles van mij af te schrijven in plaats van mijn vrienden op onmogelijke uren lastig te vallen als ik weer een emotie crisis doormaak... Ik praat graag, ik moet praten! Is een onweerstaanbare drang. Als iets op mijn lever ligt moet het eruit, als dit niet gebeurt blijft het in mijn hoofd draaien en blaas ik het op. Wat nu ook weer het geval is en dat is dan ook de aanleiding tot het opstarten van deze blog. Rare naam eigenlijk.. blog...
Nu wat maalt er in mijn hoofd. Kvoel mij er enorm schuldig om dat het in mijn hoofd maalt. Kzou er mij niet druk om mogen maken, mij er bij neerleggen en het relativeren... Mijn vriend zijn vader is overleden gisteren. Erg... Heel erg... Nu zijn ouders wonen als bijna 10 jaar in Spanje. Ze besloten op een dag om daar te blijven en lieten hun kinderen en alles achter en bleven op hun vakantiebestemming. Hij zag ze eens om de zoveel jaar. Dus er was al een hele afstand tussen hen, letterlijk en figuurlijk. Nu gisteren ging hij in Gent blijven. Ik zit bij mijn ouders dus hij zou hier naartoe komen en we zouden dit weekend onze zinnen wat verzetten. Kheb net een dierbare verloren verleden week, wat ik ook nog volop aan het verwerken ben. Nu krijg ik paar uur geleden een berichtje: 'Ben weg naar spanje tot zondag'. Dat was het. Een berichtje, geen telefoontje. Ik reageer met een hoop vragen. Hoe? Wanneer? Waar blijf je slapen? Wanneer kom je terug? Wanneer is de begrafenis? Hoe laat ben je daar? Bel je mij nog? Maar er kwam geen reactie meer. Niks. Ik weet enkel dat ie weg is. Ik mag niet boos zijn... Zijn vader is dood... Is voor een begrafenis... 6 dagen om naar een begrafenis te gaan? Mja... Kvoel mij slecht dat ik er mij slecht door voel... Ik zal teveel verwachten, maar ik had graag een afscheidtelefoontje gehad met wat meer informatie. Na 2 jaar heb ik daar toch beetje recht op? Of niet?