28-03-05

eerste bericht

Mijn eerste berichtje op mijn blog.Denk al weken om ook een blog op te starten om alles van mij af te schrijven in plaats van mijn vrienden op onmogelijke uren lastig te vallen als ik weer een emotie crisis doormaak... Ik praat graag, ik moet praten! Is een onweerstaanbare drang. Als iets op mijn lever ligt moet het eruit, als dit niet gebeurt blijft het in mijn hoofd draaien en blaas ik het op. Wat nu ook weer het geval is en dat is dan ook de aanleiding tot het opstarten van deze blog. Rare naam eigenlijk.. blog...
Nu wat maalt er in mijn hoofd. Kvoel mij er enorm schuldig om dat het in mijn hoofd maalt. Kzou er mij niet druk om mogen maken, mij er bij neerleggen en het relativeren... Mijn vriend zijn vader is overleden gisteren. Erg... Heel erg... Nu zijn ouders wonen als bijna 10 jaar in Spanje. Ze besloten op een dag om daar te blijven en lieten hun kinderen en alles achter en bleven op hun vakantiebestemming. Hij zag ze eens om de zoveel jaar. Dus er was al een hele afstand tussen hen, letterlijk en figuurlijk. Nu gisteren ging hij in Gent blijven. Ik zit bij mijn ouders dus hij zou hier naartoe komen en we zouden dit weekend onze zinnen wat verzetten. Kheb net een dierbare verloren verleden week, wat ik ook nog volop aan het verwerken ben. Nu krijg ik paar uur geleden een berichtje: 'Ben weg naar spanje tot zondag'. Dat was het. Een berichtje, geen telefoontje. Ik reageer met een hoop vragen. Hoe? Wanneer? Waar blijf je slapen? Wanneer kom je terug? Wanneer is de begrafenis? Hoe laat ben je daar? Bel je mij nog? Maar er kwam geen reactie meer. Niks. Ik weet enkel dat ie weg is. Ik mag niet boos zijn... Zijn vader is dood... Is voor een begrafenis... 6 dagen om naar een begrafenis te gaan? Mja... Kvoel mij slecht dat ik er mij slecht door voel... Ik zal teveel verwachten, maar ik had graag een afscheidtelefoontje gehad met wat meer informatie. Na 2 jaar heb ik daar toch beetje recht op? Of niet?

19:45 Gepost door Strange Girl | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

vreemd Allereerst, welkom in de blogosfeer! Hopelijk haalt deze blog zijn therapeutische waarde en kan je lekker alles van je afschrijven.

Dan... het is inderdaad een vreemde reactie van je vriend om alleen maar te smsen en niet te telefoneren. Maar mensen reageren wel vaker vreemd als er zoiets als een sterfgeval gebeurt. Zeker als het zijn vader is. Bovendien (en ik moet opletten dat ik geen mannen op mijn dak krijg) ... een man heeft vaak een soort ere-gevoel hoog te houden. Misschien ben je van hem gewoon dat hij je rots in de branding is, immer overeind blijven en door niets klein te krijgen. Misschien doet de dood van zijn vader hem wel meer dan jij verwacht en wil hij niet dat jij weet hoezeer hij er onder lijdt. Dat kan wel een reden zijn waarom hij je liever niet eventjes belt...

Hou de moed erin!

Star

Gepost door: Star | 28-03-05

Hey Eej .. Op het eerste zicht lijk je wel wat op mij ;) .. Als ik het tekstje links over mezelf moet zeggen: 22 jaar, student, kot in Kortrijk, in het weekend thuis, 2 jaar onstabiele relatie gehad, stuk of .. 2-3 goede vrienden :) .. In ieder geval, welkom hier in bloglandje :) .. Soms kan 't echt wel helpen hoor ..

En euh, je hebt blijkbaar ook een vriend die lijkt op mijn ex-vriend :s Het is trouwens helemaal ni abnormaal van meer dan een telefoontje te verwachten (denk ik), zou bij mij ook zeker zo zijn ..

Gepost door: Kimmeke | 28-03-05

Welkom in blogland. Veel sterkte ook,k weet niet hoe het allemaal verlopen is, maar ik zou een telefoontje ook wel aangenamer vinden. Maar het is zeker voor hem ook geen makkelijke situatie hé...

Gepost door: A-girl | 28-03-05

Goh meid... Spreek hem er zeker eens o ver aan als hij terug is, meer kan je niet doen, dan zie je wel hoe of wat...
Good luck!

Gepost door: as | 28-03-05

Een nieuwe blog! Welkom dus.
En dat met je vriend, tsja, mensen reageren nu eenmaal verschillend op een situatie die zo ingrijpend is. Sterkte, ook voor jou!

Gepost door: AV | 29-03-05

De commentaren zijn gesloten.